 |
Kamal Arafat (1975)
Totdat er in 2004 acuut nierfalen werd geconstateerd, werkte hij bij een onderneming voor finance & leasing, maar toen hij dialysepatiënt werd, hield hij dat niet vol. Na elf maanden kreeg hij in 2005 een donornier.
Zijn ouders waren niet onbemiddeld. Zij hebben de transplantatie en de hoge medicijnkosten daarna kunnen betalen door vrijwel al hun bezittingen te verkopen. Ook het ruime huis met landerijen aan de rand van Jakarta werd verruild voor een bescheiden woning in de stad. Ook Kamals broers dragen naar vermogen hun steentje bij.
Intussen deed Kamal al moeite om steun te krijgen van AskesKin, een project van de staatsziektekostenzorg voor minvermogenden, maar de bureaucratische weg is lang en succes is er nog niet geboekt.
In 2008 waren alle reserves verbruikt en deed Kamals zus een beroep op de Stichting BURUNG MANYAR. Zij was op het idee gekomen door een publicatie in het Buletin Bina Ginjal. Na een uitgebreide intake die door Eddy en Lis van de Yayasan Aulia in Jakarta verricht werd, besloot het bestuur Kamal te gaan helpen. Onze tussenpersoon in Jakarta is Sr. Dwina CB.
Sindsdien is hij sterk vooruit gegaan. Door de uitzichtloze situatie waarin hij terecht gekomen was, had hij alle levenslust verloren, maar met de zekerheid van onze medicijnhulp staat hij weer opgewekt in het leven. De berichten die hij stuurt, zijn vrolijk en optimistisch.
Dat hij op 10 juli 2011 getrouwd is met Ratna, geeft hier wel duidelijk blijk van. Twee jaar geleden kreeg zij nog geen toestemming om met een zieke man te trouwen.
Hij werkt weer hele dagen in een motorzaak vlak bij het ouderlijk huis waar hij woont. Een eigen bijdrage aan de medicijnkosten levert dat niet op, maar de inkomsten daarvan zijn wel net genoeg voor het dagelijkse levensonderhoud.
Er is nòg een positieve verbetering ten gevolge van de hulp door Stichting BURUNG MANYAR. Nu de financiële druk op het gezin is afgenomen, kunnen Kamals jongere zusjes weer naar school, doordat het schoolgeld weer betaald kan worden.
|
|
|
