 |
Elizabeth Ary Krisnawati (1976)
In 1994 kreeg Ary als beste eindexamenkandidaat middelbare school rechtstreeks toegang tot de universiteit van Surakarta om geneeskunde te studeren. Na twee semesters werd haar nierziekte geconstateerd en moest ze met studeren stoppen. Vanaf augustus 1995 was dialyse noodzakelijk en in december 1996 kreeg ze een donornier van haar vader.
De anti-afstotingsmedicijnen werden door een sociaal fonds van het Bisdom Semarang vergoed tot dat eind 1999 abrupt stopte.
Ary deed schriftelijk een beroep op Jef Schaap. Dat betekende het begin van permanente hulp tot op heden, waarvoor eind 2000 de Stichting BURUNG MANYAR werd opgericht.
Tot half 2001 werkte ze op de administratie van de Yayasan Aulia (opvang van zwerfkinderen) in Yogyakarta door bemiddeling van BURUNG MANYAR, todat het werk en de dagelijkse reis naar Yogya haar te vermoeiend werden. Sindsdien verdient ze thuis in haar naaiatelier iets met kleine opdrachten.
Vanaf 2005 is haar donornier door een aantal infecties slechter gaan functioneren, zodat Ary nu weer grotendeels op dialyse is aangewezen en op medicijnen wegens de bijverschijnselen van haar ziekte, zoals botontkalking. Op dit moment gaat het haar redelijk goed.
Ary heeft het zwaar te verduren gehad in de afgelopen vijftien jaar. Van een veelbelovende medicijnstudente werd ze een jonge vrouw die in een relatief isolement leefde, bij haar ouders thuis en tussen een klein groepje familieleden in het dorpje waar ze woonde vlak bij Bantul, iets ten zuiden van Yogyakarta. Tijdens de aardbeving in 2006 verongelukte haar oudere zus dodelijk en in oktober 2010 verloor ze ook haar moeder. Steeds meer famlieleden zijn ver weg gaan wonen om te studeren of te werken.
Ze is vaak moedeloos en raakt gedeprimeerd als ze aan de toekomst denkt. Dat de donateurs en helpers van Burung Manyar achter haar staan en aandacht voor haar hebben, geeft haar een grote steun in de rug.
Gelukkig kent de kleine kring van familie en kennissen in de naaste omgeving van Ary nog wel de aloude adatregel van gotong royong, de solidariteit binnen de groep, die zich ondermeer uit in het verlenen van steun aan mensen die het nodig hebben in de kleine cirkel om je heen.
Ary heeft zelf gelukkig voldoende veerkracht om iedere keer weer een moeilijke periode te boven te komen. Ze heeft geleerd bij de dag te leven en dankbaar te zijn voor wat ze krijgt. Ze is ervan overtuigd geraakt, dat God haar een zwaardere taak heeft opgelegd dan anderen en dat dit een uitdaging is die ze moet beantwoorden. |
|
|
